Kochana Kate!
Bardzo żałuję,że nie mogę powiedzieć Ci tego wprost...Że musisz czytać ten cholerny świstek papieru zamiast patrzeć mi w oczy. Nienawidzę siebie za to,że nigdy nie potrafiłam okazywać uczuć.Niestety,jest już za późno żeby to zmienić...Pewnie gdy to czytasz,mnie już nie ma przy tobie.Ale musisz zrozumieć,że takie jest nasze przeznaczenie. Nasze-nie tylko moje ale nasze.Będzie wiele osób,które będą stawać Ci na drodze do prawdy,ale wierzę,że uda Ci się ją odkryć.Mam nadzieję,że kiedyś mi wybaczysz,że zostawiłam Cię z tym sama.Ale pamiętaj...Patrz w nuty. Tam znajdziesz swoje prawdziwe "ja" i przeznaczenie. Wierzę,że sobie poradzisz...
Twoja Kochająca Mama.
